Leading from within, for a regenerative world

 “Leading from within, for a regenerative world”, is the elixer that comes from a long, long journey together with many members of the Lead True community.  Moving inwards and outwards, and inwards and outwards again, for more than a decade. In ever widening circles.

As a strategist for public sector organizations, I loved aligning organizational purposes with society and the environment. Over the years, however, my focus shifted from supporting institutions to fueling my personal purpose: sharing the beauty of life and paving the way toward a world where there is enough for all living beings.

The Turning Point

The Lead True community was essential for me in making this turn. When I slowly stopped taking up major change-management roles, I didn’t feel relevant any more. Who am I without my profession? Especially when this comes in the same period when my mother roles and my partner role faded out. I almost gave in to the stereotype forces that tell elderly women: you have done your duty and may rest now. The easiest way was to continue a seemingly not so meaningful life, behind the scenes. I didn’t see how my contribution could be of importance and I couldn’t find any role models for me at the age of 60 plus.

Embracing the Queen Phase

But a few insights and events helped to take the turn to a renewed or maybe more consolidated purpose:

Now I feel I can contribute to a regenerative world directly through the way I live my life, leading from within, consciously nourishing my life force and sharing my light. Inspired by Ilya Prigogine, I believe that small islands of coherence in a sea of chaos can shift an entire complex system to a higher order. That’s the elixir of journeying consciously and embracing at a deeper level my personal leadership mantra.

Living a Regenerative Life

In practice, this is how it looks in my daily life:

The Lead True model and my Qigong practices helped me make this shift from seemingly more important managerial leadership roles to a more personal leadership purpose. Leading from within. This is how I came to embody my own vision. It took a whole lot of moving inwards, outwards, inwards and outwards again.  In ever widening circles.

Let’s Connect and Co-Create

I hope this story inspires you. If you are interested in my journey around sixty, please check out www.ronddezestig.nl (in Dutch).

And if you feel like joining me on a long-distance hike or a coaching in nature session, I am here to listen, to share and to co-create.

Truth & reconciliation under the olive trees

One week at Terra Meera brought unexpected conversations of truth and reconciliation under the olive trees. We, a group of purpose driven women connected to Tiara Leadership International, had invested a small amount in the olive orchard with the promise that we would come to harvest the olives ourselves. Our primary aim was to support the owner of Terra Meera, dr. Irena Ateljevic, at her endeavor to create a blooming center for regeneration and community building.
Little did we know that this week turned out a marvelous opportunity to sharpen and enrich our beliefs and vision on life.

Op de drempel

Daar staat ze! Onderaan de trap van het grote stenen huis, nog even leunend tegen de , grijze pilaar. De zon streelt haar hele verschijning door de witte jurk heen. Haar ogen glimmen onder de rand van een grote strooien hoed, vorsend en uitdagend tegelijk. De lippen gestift. Het rechterbeen lijkt zich al klaar te maken voor de volgende beweging; de voet op de rand van de laatste trede. Links aarzelt nog een moment tussen gaan en staan. De zwarte schoenen lijken te klein voor de levenslust waar haar lijf van overstroomt.

De pelgrim als spiegel

Toen ik deze zomer even terug was in Vallonbrun, de Franse alpenhut waar ik zes jaar geleden sliep tijdens mijn voetreis naar Rome, zag ik mijn bespiegelingen van toen in een nieuw daglicht. Mijn tocht was indertijd ingegeven door nieuwsgierigheid. Ik wilde in de voetsporen treden van religieuze pelgrims die van klooster naar klooster liepen, maar ook in die van achttiende-eeuwse jongeren, zoals Goethe, op grand tour naar Rome als onderdeel van hun ‘culturele vorming’. Ik ging op zoek naar de Europese gemene deler, maar ontmoette onderweg juist eindeloos veel verschillen. Tussen mensen. Tussen dorpen. Tussen landschappen. En die werden ook nog eens uitvergroot door mijn eigen gemoedstoestand.

Find true leadership step by step

Climbing the Salkantay in the Peruvian Andes became more of an expedition than a regular hiking trek during our May 2015 True Leadership Experience. It was an experience, indeed. Eight women (CEOs, COOs, business women, writers and professors) supported by several men (guides, shamans, cooks, horsemen) climbed the mountain, gasping for air, pushing on, moved by the inspiration from mother earth. We were all quite well prepared. Nine months of training, both mentally and physically made us perfectly ready for the trip. Our intentions were clear, our bodies were strong and our sisterly connections were in good shape.

Last stop before the top

Een beetje bibberig en onverklaarbaar stram loop ik vandaag stevig door naar de laatste stop voor Rome. Onderweg kom ik door Formello, gelukkig weer een schoonheid van dorp. De huizen geverfd, de bloemetjes buiten en een aardige barman die mij gewoon nog een extra croissant komt brengen, omdat die net vers uit de oven komt. Ook de zusters van Nostra Signora lijken ’s middags extra lief en doen mij een mooie sleutelhanger cadeau.

Over een flirtende monnik en andere schepselen Gods

Een heerlijke tocht door prachtige heuvels. Ik blijf de enorme regenbuien die Genova en omgeving zo teisterden precies genoeg voor. Tranen van ontroering biggelen over mijn wangen bij het gezang dat ik onderweg hoor uit het Monastero di Bose, een klein kloostertje in de heuvels, terwijl ondertussen de vogeltjes fluiten, de bladen dwarrelen en af en toe een eikel uit de boom valt.

Herfst in Toscane

Gisteravond voor het eerst weer ontroerd door menselijke schoonheid. Lekker op een bankje op een pleintje van de invallende duisternis genoten. De prachtige gebouwen waar het licht zo mooi op valt. De stilte op de binnenplaats van het Sint Franciscus convent. Een gezellig barretje met nota bene Billy Holliday, waar ik graag nog wat langer blijf. Langzaam begint de beschaving weer zijn bekoring te krijgen.

Est! Est!! Est!!!

Ook in Italie wordt het nu herfst. Lekker fris met woeste luchten. ’s Avonds het gebed van de nonnen bijgewoond en vanmorgen vroeg op voor de mis. Maar de ingang van de inpandige kerk is nergens te vinden. Dan maar vroeg vertrokken. Onderweg komen er gedichten van Gerrit Achterberg en Ida Gerhardt langs.

Op reis

Mijn favoriete bezigheid: koffers pakken en op reis gaan. Maakt niet uit waarheen, waarvoor en waartoe. Als er maar beweging inzit. Deze keer gaat de reis naar Move to Balance in Hongarije. Lekker uitwaaien, leuke mensen spreken en in beweging zijn. Wandelschoenen, sportschoenen en joggingbroek gaan mee. Ook een opschrijfboekje natuurlijk, want de reis betreft een schrijfretraite (op initiatief van Veronica Waleson). Prima toch? Altijd wat te schrijven: overdenkingen, dagboek, reisverslag, weblogs en als ik me echt verveel, mails die al lang op antwoord wachten.